Fotograferen in opdracht of eigen werk?

Fotograferen in opdracht is fantastisch om te doen. Ik heb een aantal hele mooie klanten, maar het is de vastigheid die ik soms mis. Dit komt mede doordat je continu moet werken aan het werven van nieuwe klanten en het tevreden houden van je huidige klanten. Hoewel ik het hartstikke leuk vind om te doen gaat dat met ups en downs en dat merk je ook aan je bankrekening. Het ondernemen en de flexibiliteit is daarentegen heerlijk. Je kunt dingen doen en bereiken waar je trots op kunt zijn. Dingen die je niet kan als je 40 uur per week voor een baas werkt. Dit kan volledig in mijn eigen tijd en daarbij maakt het niet uit of ik 20 uur, 40 uur of 80 uur per week werk. Ik doe het met veel plezier. Daarom kies ik voor eigen werk, het maken van reportages over unieke onderwerpen waar ik nieuwsgierig naar ben. Dit zie ik als een verrijking van mijn eigen leven. Ik krijg daarbij veel feedback van mensen die mijn reportages leuk vinden om te zien en om te lezen.

Verkrotting of restauratie?

Dat is zeker weten verkrotting. Een vervallen of verkrot pand vertelt niet alleen de geschiedenis, het laat het ook heel mooi zien. Dat vertelt vaak meer dan 1000 woorden. Het is het mooist als je de verschillende perioden kunt zien, bijvoorbeeld aan het behang. Je ziet soms meerdere lagen behang of kranten die op de muur geplakt zijn waarvan elke laag uit een andere periode komt. Oude panden hebben ook karakter. Dat karakter is vaak weg na restauratie, voornamelijk bij panden die niet monumentaal zijn. Houten balken worden weggestopt achter gipsplaten of de ruwe muren worden volledig glad gestuct. Grote, mooie ruimtes worden opgedeeld in kleinere kamers. Dat vind ik zonde. Dit is ook een reden waarom ik deze panden fotografeer en waarom we goed voor onze monumenten moeten zorgen. Monumenten behouden (een deel van) het karakter, ook na restauratie, maar dat wordt niet altijd door iedere eigenaar gerespecteerd.

 

Verkrotting in Amsterdam Herenhuis

 

Voor of achter de gevel fotograferen?

De Amsterdamse gevels zijn prachtig, maar slechts de amuse. Elk huis is van binnen anders. Denk aan de prachtige ornamenten of de indeling van het huis. Kleine kamertjes, lange trappen, doorkijkjes of grote raampartijen. Vaak is een uurtje ronddwalen niet genoeg om alle geheimen te ontdekken. Als je naar de achterkant van het huis kijkt, dan gaat daar vaak weer een andere wereld schuil. Een wereld van rust met mooie tuinen of een urban jungle, volledig vrij van toeristen. Het is een uitdaging om dit op een mooie en esthetische manier in beeld te brengen zodat het tot zijn recht komt. Doordat ik veel recht van voren fotografeer krijg ik regelmatig de vraag: ‘waarom zet je de foto niet recht?’ Dan antwoord ik dat de foto recht staat, maar het huis scheef. Ik laat het zien zoals het is.

Schoonheid van binnen of buiten?

Het klinkt heel cliché, maar de meeste schoonheid zit voor mij zonder twijfel van binnen. Ik denk dat we allemaal wel willen weten hoe het er van binnen uit ziet en wie er woont. Die nieuwsgierigheid, dat zit in ons mensen. Het mooie aan een stad als Amsterdam is de diversiteit qua bewoners en dat zie je terug achter de gevel. Geen interieur is hetzelfde. Wanneer je door zo’n pand rondloopt voel je ook de oudheid. Het ademt en het kraakt. Het raakt je. Dat wil niet zeggen dat de schoonheid niet van buiten zit. Amsterdamse gevels worden mooier als je meer over de bouwstijlen weet die vroeger zijn toegepast.

Leegstaande of ingerichte monumenten?

Mijn voorkeur gaat uit naar het fotograferen en zien van leegstaande panden. Dit doe ik zodat je een eigen invulling kunt geven aan wie er gewoond heeft en hoe. Dat kan een schoenmaker zijn, een Joodse familie of een zeilenmaker. Ik kan mijn eigen fantasie de vrije loop laten gaan, vooral als ik weet welke geschiedenis een pand heeft. Dat is heerlijk. Persoonlijk loop ik ook niet warm als ik een ingericht pand zie, omdat het natuurlijk een kwestie van smaak is. De inrichting wordt bij mij pas interessant als het interieur een verlengde is van de bewoner zelf of een verhaal vertelt. Anders kijk je simpelweg naar een mooie stoel gekocht bij een vintage meubelzaak, terwijl het interessanter is als die stoel al 250 jaar bij dezelfde inrichting hoort.